Miłość na migi
Alexander Bell, wynalazca telefonu, zajmował się nie tylko fizyką, ale także poszukiwaniem sposobów porozumiewania się z osobami głuchoniemymi. Swoje odkrycia testował w szkole dla niesłyszących, w której zatrudnił się jako nauczyciel. I nieoczekiwanie zakochał się w jednej ze swych uczennic, 15-letniej Mabel Hubbard. Gdy dziewczyna osiągnęła pełnoletność, poprosił ją na migi o rękę. Małżeństwo światowej sławy naukowca z niepełnosprawną kobietą okazało się wyjątkowo udane. Przeżyli w zgodzie 48 lat. Kiedy po ciężkiej chorobie Bell umierał, Mabel prosiła w języku migowym, by jej nie opuszczał. Odpowiedział, wykonując palcami znak: "Nie mogę".
[zr:5a7b9521c1]Focus, numer specjalny 2/2009[/zr:5a7b9521c1]
Alexander Graham Bell (ur. 3 marca 1847 w Edynburgu, zm. 2 sierpnia 1922 w Baddeck w Kanadzie) – szkocki wynalazca telefonu i kilkudziesięciu innych wynalazków telekomunikacyjnych. Jego ojciec był dyrektorem i właścicielem szkoły dla głuchoniemych, w której opracowano system uczenia głuchych czytania z ruchu warg oraz języka migowego. Jego matka była również osobą niedosłyszącą. Młody Alexander, mimo że nie był głuchy, uczył się w szkole ojca. Następnie kontynuował tam karierę naukową. Już od wczesnego dzieciństwa fascynowała go elektryczność i możliwość zastosowania jej do przenoszenia i wzmacniania dźwięku. Jego celem stało się skonstruowanie urządzenia, które pozwoliłoby słyszeć osobom z wadą oczu, słuchu oraz z wielkim urazem mózgu. ... |
