Marta Abramczyk ma 18 lat. Straciła słuch w wieku półtora roku. – Widząc, jakie problemy mają osoby niesłyszące ze sobą i ze słyszącymi rówieśnikami, postanowiłam je pokazać w filmie – mówi. Napisała więc scenariusz filmu "Deaf life".
- Od dzieciństwa żyję w dwóch światach: dom - słyszących, szkoła - niesłyszących. Napisałam scenariusz "Deaf life", żeby pokazać trudne relacje między tymi dwoma światami - wyjaśnia Marta Abramczyk.
Razem z grupą "Aktywni to my" z Domu Kultury "Zacisze" przygotowała projekt "Usłysz nas", który otrzymał dofinansowanie z programu Unii Europejskiej "Młodzież w działaniu", wspierającego działania lokalne młodych ludzi. W ramach 7-miesięcznego projektu osoby słyszące i niesłyszące brały udział w warsztatach tanecznych i aktorskich oraz w trzy miesiące stworzyły 45-minutowy film. Jego głównymi bohaterkami są Agnieszka i Ola. Agnieszka straciła słuch po wypadku samochodowym, Ola - w wieku półtora roku. Dziewczyny zaprzyjaźniają się. Film pokazuje ich codzienność. Udowadnia, że brak słuchu nie stanowi bariery w osiąganiu sukcesów.
- Atmosfera na planie była wspaniała. Czasem odczuwaliśmy zmęczenie, kiedy np. jednego dnia kręciliśmy film 12 godzin, ale cały czas towarzyszyło nam uczucie, że robimy coś nowego, wyjątkowego. Wspomnienia z pewnością zostaną do końca życia - opowiada Marta. - Marzę o tym, żeby słyszący zrozumieli nasze położenie i mieli więcej cierpliwości w kont...
Nigdy nie usłyszy szczebiotania swoich dwóch synów, delikatną twarz swojej żony pamięta z czasów, gdy miał jeszcze resztkę wzroku. Nie jest w stanie zobaczyć, komu w niedzielę rozdaje Komunię św. Peter Hepp – człowiek, który tracąc wzrok, odnalazł wiarę.
Miał wtedy 23 lata, zawód wyplatacza koszyków (którego nie cierpiał) i poczucie strasznej samotności, której nie byli w stanie zapełnić inni głuchoniemi znajomi. Przy każdej okazji kłócił się z Bogiem, a w chwilach załamania krzyczał wniebogłosy. Na Tego, który od dzieciństwa kazał mu żyć w małej niemieckiej wiosce Griesingen, w świecie absolutnej ciszy, a teraz także odbierał mu wzrok. To wtedy po raz pierwszy pomyślał o tym, żeby zostać diakonem. Pole widzenia Petera zwężało się stopniowo, ale rzadkiej choroby genetycznej zatrzymać się nie dało. Zespół Ushera, dotykający zaledwie pięć na sto tysięcy osób, odebrał mu ostatnią przepustkę do świata. Już jako niewidomy spotkał dziewczynę, która została jego żoną i osobistą przewodniczką. Przyjął święcenia diakonatu i jest dziś bodaj jedyną na świecie głuchoniewidomą osobą, która może chrzcić dzieci i rozdawać wiernym Komunię św.
Oto historia Petera Heppa – człowieka, który ujrzał Światło, kiedy jego oczy przestały widzieć.
Głuchota nie głupota
Od dziecka dziwiło go, że dorośli ciągle poruszają ustami. Aż do trzeciego roku życia, gdy pewna wizyta u lekarza uświadomiła rodzicom, że ich dziecko jest inne. Peter wspomina zatroskane wówczas spojrzenia otoczenia...
